Kwalliso – Obóz koncentracyjny w Korei Północnej
Kwalliso, znane jako 관리소, to sieć obozów koncentracyjnych w Korei Północnej, które służą do przetrzymywania więźniów politycznych oraz kryminalnych. Szacuje się, że w tych obozach przebywa od 150 do 200 tysięcy osób. Więźniowie trafiają do kwalliso zazwyczaj bez formalnego oskarżenia czy procesu sądowego, często zostają porwani w nocy z domów. Obozy te mieszczą się głównie w górzystych rejonach kraju i zajmują powierzchnię porównywalną z dużymi miastami, z największym z nich o wielkości Seulu.
Historia kwalliso
Początki kwalliso sięgają zaraz po zakończeniu wojny koreańskiej. W końcu lat 50-tych XX wieku, wielu przeciwników politycznych Kim Ir Sena zostało zamordowanych, a ci, którzy przeżyli, zostali umieszczeni w obozach. Największe wydarzenie związane z kwalliso miało miejsce w 1987 roku, kiedy to w obozie Onsŏng wybuchł bunt, w którym uczestniczyło około pięciu tysięcy więźniów. Niestety, po stłumieniu buntu przez strażników, większość uczestników została zamordowana.
W kolejnych latach kilka obozów zostało zamkniętych. Na przykład w 1998 roku zamknięto oboz Changpyong, a dwa lata później Tongpo. Jednak obozy często były ponownie otwierane lub rozbudowywane. W 2011 roku ujawniono informacje o budowie tuneli, które miały pomieścić ciała zamordowanych więźniów.
W 2012 roku zamknięty został oboz nr 22 w Haengyŏng, jednak dzięki zdjęciom satelitarnym odkryto jego dalszą działalność. W 2013 roku Google opublikował mapy lokalizujące obozy koncentracyjne Korei Północnej. Mimo że władze Korei Północnej przyznają istnienie obozów pracy, twierdzą, że nie łamią one praw człowieka.
Więźniowie i ich los
Do kwalliso trafiają nie tylko więźniowie polityczni, ale także przestępcy kryminalni. Nawet drobne przewinienia mogą prowadzić do uwięzienia – przypadkowe stłuczenie popiersia Kim Ir Sena czy położenie gazety na podłodze może skończyć się tragicznie. Oprócz oskarżonego, do obozu trafiają również członkowie jego rodziny.
Po przybyciu do obozu więźniowie są informowani przez strażników, że nie są traktowani jak ludzie. Zmuszani są do ciężkiej pracy przez wiele godzin dziennie – w obozie Pukch’ang więźniowie pracują nawet po 16-18 godzin bez przerwy i posiłku. Ich codzienny posiłek składa się z jedynie 300 gramów roślin oraz szczura jako jedynego źródła mięsa. Więźniowie poszukują również innych źródeł pożywienia, takich jak dzikie rośliny czy pasza dla zwierząt.
Kobiety w obozach stają się ofiarami przemocy seksualnej, a ciąża jest zabroniona. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę, często jest brutalnie zmuszona do poronienia lub uśmiercenia zarówno jej, jak i dziecka. Dzieci urodzone w obozach są poddawane indoktrynacji politycznej i zmuszane do pracy w trudnych warunkach.
Ofiary systemu
System kwalliso jest niezwykle brutalny i okrutny. Uciekinierzy złapani podczas prób ucieczki są często rozstrzeliwani lub wieszani publicznie jako przykład dla innych więźniów. Strażnicy korzystają z pełnej bezkarności i zabijają osadzonych bez powodu – za przypadkowe morderstwo strażnik otrzymuje jedynie słowne upomnienie.
Rodziny uciekinierów oraz inni współwięźniowie również ponoszą konsekwencje działań tych osób. Wiele z nich dzieli tragiczną śmierć lub jest skazywana na długotrwałe cierpienie w warunkach brutalnych i nieludzkich.
Aktorzy społeczni i międzynarodowa reakcja
Międzynarodowe organizacje praw człowieka oraz rządy innych państw wielokrotnie potępiały praktyki stosowane w kwalliso. Przemoc wobec więźniów oraz brak podstawowych praw człowieka stały się przedmiotem międzynarodowych konferencji i raportów dotyczących Korei Północnej. Mimo tego sytuacja pozostaje niezmiennie tragiczna.
Uciekinierzy z Korei Północnej starają się nagłaśniać sytuację wewnątrz kraju oraz informować świat o brutalności systemu rządzącego ich ojczyzną. Dzięki ich relacjom oraz dokumentacji udało się zgromadzić wiele dowodów na łamanie praw człowieka.
Zakończenie
Kwalliso stanowią mroczny aspekt rzeczywistości Korei Północnej, gdzie tysiące ludzi cierpią za swoje przekonania polityczne lub nawet drobne przewinienia. Obozy te są symbolem nieludzkiego traktowania ludzi oraz braku poszanowania dla podstawowych praw człowieka. Mimo że międzynarodowa społeczność podejmuje działania mające na celu zwrócenie uwagi na tę sytuację, brutalność reżimu nadal trwa, a los wielu niewinnych ludzi pozostaje tragiczny i niepewny.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).